سلام دوستای گلم خوبید؟
بعد مدتها دوباره دلم هوای نوشتن کرد
راستش دلم گرفته
نمیدونم چرا 
کلی با خدا حرف زدم گریه کردم براش درد دل کردم اما راستش ازش خجالت میکشم با یه عالمه گناه باز ازش توقع دارم اما همیشه منو شرمنده کرده و اغلب دعاهامو مستجاب کرده
گاه وقتا روی یه چیزی اصرار میکنیم که نمیدونیم به نفعمونه یا نه چون ظاهر رو میبینیم خودم رو میگم تا فکر کردم این کار به نفعمه زود از خدا خواستم بهم بده غافل که خدا از محبتشه که بهم نمیده چون منفعتی توش نیست
اما به خدا یه وقتایی دست خودم نیست کم میارم طاقتم تموم میشهاما از امروز تصمیم گرفتم همه چیو بسپرم به خودش تا ارومم کنه
خدا جونم دوست دارم تا بینهایت تنهام نذار که جز تو هیچ تکیه گاهی رو ندارم
سه شنبه هم رفتم دانشگاه جای همه خالی تو مترو کلی خندیدم اخه دوتا خانوم با هم دعوا کردن اونم سر جای نشستن خانومه که وایساده بود به اون که نشسته بود میگفت تو چاقی جای دو نفرو گرفتی جمع بشین منم بشینم خانومه میگفت می خوای بغلم بشینی؟نمیدونید کل مردم اول صبح میخندیدن اخر سر یه بنده خدایی بلند شد جاشو داد خانومه نشست تازه گفت دیدین جمع بشینین منم جا میشم هممون از تعجب دهنمون وا موند 
کلی پرس شدیم حسابی مترو شلوغ بود یکی تو دل اون یکی
حسابی باید درس بخونم چون واقعا درسا سخت شده برام دعا کنید 
دلم براتون خیلی تنگیده بود برای نوشتن برای وبلاگم
حسابی شیطونی کردم البته سر دوستان شیطونی از نوع مثبت
